कविता
पुरानो मान्छे
- श्रवण मुकारुङ
यस धर्तीको सबभन्दा पुरानो मानिसलाई मार्न
सबभन्दा नयाँ कुरा चाहिन्छ ।
तिमीसित अब के छ त्यस्तो कुरा...?
सुधारिएको प्रजातन्त्र ? गणतन्त्र ?
अत्याधुनिक बन्दुक ट्याङ्क, मिसाइल, रकेट लञ्चर
वा जैविक हतियार अथवा अन्तर्राष्ट्रिय गीत... ?
घर जलाइदियौ
घरसँगै उसका बालबच्चाहरू जले
श्रीमती, दाजुभाइ र इष्टमित्रहरू जले
गाइगोठ, बाख्रा – सुँगुर र फूलहरू जले
उसले लगाएको भाङ्ग्रा, भोटो र गाँदो जल्यो
बख्खु, धोती र हाकुपटासी जल्यो
थाहा छ
ऊ किन जलेन ?
उसलाई आतङ्ककारी भन्यौ
सरकारी गुप्तचर भन्यौ
तिम्रो चरम् यातनाले
उसका विनयी हातहरू छिनालिए
उसका निर्दोष आँखा र जिब्रो थुतिए
घाँटी र खुट्टाहरू गिँडिए
रगतको आहालमा चलिरहेको उसको पृथ्वीजस्तो मुटुलाई सङ्गीनमा उनेर
विजयीको हुङ्कार गर्यो
तर थाहा छ
ऊ किन मरेन ?
यस धर्तीको सबभन्दा पुरानो मानिसलाई मार्न
सबभन्दा नयाँ कुरा चाहिन्छ ।
तिमीसित अब के छ त्यस्तो कुरा... ?
भाषा ?
धर्म ?
जाति, संस्कृति, सम्प्रदाय, राष्ट्रियता
वा मानवअधिकार
अथवा सुप्रिम अमेरिका ? तिमीसित अब
के छ बाँकी त्यस्तो कुरा...?
जसले यस धर्तीको सबभन्दा पुरानो मानिसलाई मार्न सक्छ
के तिमी खेतमा धानको गन्धलाई मार्न सक्छौ ?
के तिमी पहाडमा बतासको गन्धलाई मार्न सक्छौ ?
के तिमी समुद्रमा पानीको गन्धलाई मार्न सक्छौ ?
तिमीसित अब के छ त्यस्तो कुरा...
भन ! के छ ?
जसले-
यस धर्तीको पसिनाको गहुँगोरो गन्धलाई मार्न सक्छ ।
